Adalet Hanım

"Sabah ezanı ruha huzur veriyordu.. 88 yaşındaki hanım pencereye yöneldi. Baharın güzel kokusu ve kuş cıvıltıları doluştu odaya.. İlerdeki Kurtuluş Parkına baktı. Mutfağa yöneldi. Çayla bir iki lokma bir şeyler atıştırdı. Oturma odasına yöneldi. Masanın üstü çerçevelerle doluydu. Bir tanesine uzandı, camının üzerinde titreyen parmaklarını dolaştırdı. İçindeki fotoğrafta İstiklal madalyalı kara yağız bir adamla, makyajsız ama güzelliği göz alan bir kadın birbirine bakıp gülümsüyordu.

Yaşlı kadın 'Günaydın anne, günaydın baba' dedi. Başka bir çerçeveyi eline aldı. Siyah beyaz fotoğrafta subay üniformalı bir adam ve bir gelin yanyanaydı.

Kadın çerçeveyi titreyen dudaklarla öptü. 'Günaydın kocacığım' dedi. Sonra son çerçeveye uzandı. Gözleri yaşlanmıştı. Fotoğraftaki biri erkek diğeri kız çocuklara bakıp 'Günaydın evlatlarım hepinizi çok özledim' dedi.    Zor kalktı koltuğundan. Telefonua yöneldi. Numaraları çevirdi. Karşısına çıkana 'bir taksi istiyorum' deyip adresi verdi.

'Teyze hoş geldin' dedi genç şoför. Kadın 'tüm gün beni gezdir Sana 650 lira veririm' dedi ve ekledi ' beni Anıtkabir'e götür..'